Do jetzt mol moi Version vum Ledderstrump, gaaanz frei Interbrädiert
(darf gern gedäält werre, awwer bitte mit Quellegaab)
Es Märsche vumm Trabber aus de Palz, unn warum die Saarlänner Wollsocke heßen.
Vor e paar schääne Johr, so um 1830 rum, is e Pälzer namens Miller Kurt noch Amerika ausgewannert. Als er driwwe akumm iss hod er sich üwwerlegt was er iwwerhaupt so mache kennt. Unn weil er schunn in de Palz öfter mol wildere war, denkt er sich, do werd ich halt mol Trabber. Er hodd sich die needisch Ausrischdung besorcht unn iss ab in die Wälder.
Wie dess halt so iss, die Pälzer bringen jo alles gut hie unn de Kurt war ziemlich erfolgreich.
In ääm Johr hodd er mää wie dausend Biewer gfange, ca. siwwe Bäre dotgschoß unn anner Viehzeich war aa genunch debei.
Mit de Indianer hodd er sich aa ganz gut verstann unn sein beschde Freund war de Mohikaner Dschinn-Gatsch-Gugg. Unn weil de Kurt so gern hohe Stiwwel aghatt hodd hänn em die Indianer de Name Ledderstrump gewwe.
Noo e paar Johr iss de Kurt mol widder durch den amerikanische Urwald gstolwert. An ääm Bach wollt er sein Dorscht lesche unn wie er sich noch vorstellt dass dess Wasser en schääne kiehle Rieslingschorle iss blinkt em aus dem Bachbett ebbes ganz komisch engeche. Do hodd de Kurt ins Wasser gelangt unn wie er sei Hand zurickzieht hodd er e mordsmäßische Goldklumbe in de Hand. - Jesses, was war dess e Frääd.
Ja aller hopp, denkt er sich, wann de jo jetzt reich bischt kennscht jo eigentlich dein Freund aa riwwerkumme losse. Also hodd er seim Freund Schorsch im Saarland e Kart gschickt mit dere Mitteilung dass er schnell emol noch Amerika kumme soll.
Jetzt war awwer der Schorsch, der Freund vumm Kurt schunn immer a absoludes Weichei.
Der iss zwar niwwer noo Amerka unn hodd de Kurt noo längerer Zeit aa gfunne awwer er hodd absolut nix uff die Reih gebrocht. Beim Jache iss er iwwer sei eigene Gfall gfalle, es Gewehr hodd er so gehall dass er sich selwer in die Fies gschosse hodd unn in em halwe Johr hodd er sich mää wie zeh mol verloffe das en die annere hänn misse suche. Er hodd jo nix devor gekennt, er war halt en Saarlänner.
Irgendwann hänn die Indianer gedenkt mer misten dem Freund vumm Ledderstrump jo aa ein Name gewwe, Schorsch hänn die nämlich net so gut ausspreche gekennt, unn do hänn die gedenkt was basst am beschde zu Ledderstrump es darf awwer nix so iwwerragendes sei. Unn do sinn die uff den Name Wollsocke kumm.
De Ledderstrump, de Wollsocke unn de Dschinn-Gatsch-Gugg sinn dann als zamme uff die Jacht gange. Irgenwann emol hänn se mitte in de Pampa e Expedition getroffe. Dess warn a paar Englänner unn än alde Knacker mit seine Enkelinne. Die Äänd war blond unn die Anner schwarz. so hänn sich sie die zwää Trabber verliebt. Sie sinn also zusamme mit dere Herd Mensche Richtung Niagarafälle maschiert. Wie se so e paar Dag unnerwegs warn sinn uff ämol aus de Hecke Indianer gehupst unn die hänn wie die Bleede gekrische. Des warn a paar vumm Stamm der Hurone, die Erzfeinde vunn de Mohikaner.
Nochdem die sich mit enanner so e halwie Stunn rumgekloppt hänn, hodd uff ämol der Chef vunn de Hurone den Wollsocke genauer betracht. Unn weil der Wollsocke sich bei dere Keilerei so verdammt bleed dragstellt hodd, iss sogar dem Häuptling vunn denne e Licht uffgange. Er hodd es Gsicht dermaße verzoo dass em die ganz Kriegbemolung vunn de Visage abgeplatzt iss unn had seine Leid zugerufe: „Schnell fort ich glaab dess iss en Saarlänner!“
So isses bassiert ehr Leid unn manchmol hänn sogar Saarlänner ehr Gudes.
De Ledderstrump unn de Wollsocke hänn dann ehr Liebcher geheirat unn de Dschinn-Gatsch-Gugg war ehrn Trauzeuge.
Unn wann se net irgendwann gstorwe wern, deten se heit noch lewe. |